Tri i po decenije su prošle od beogradskih demonstracija 9. marta 1991. godine, koje je predvodio Srpski pokret obnove (SPO) i njegov tadašnji lider, pisac Vuk Drašković. Bio je to prvi masovni antimiloševićevski protest u Srbiji. Dvije osobe su izgubile život, uhapšen je Vuk Drašković, a Jugoslovenska narodna armija je, na zahtjev predsjednika Srbije Slobodana Miloševića, izvela tenkove na ulice. Iako se u jednom momentu činilo da napetost jenjava i da je oružje sa beogradskih ulica vraćeno u kasarne, prava pucnjava u Jugoslaviji tek je počinjala.

Taj 9. mart 1991. uzima se kao datum početka dugog i mučnog osvajanja slobode u Srbiji. Tokom narednih desetak godina srušena je Jugoslavija, ubijeno je i raseljeno stotine hiljada ljudi, razoreni su gradovi, počinjeni su brojni zločini, etnička čišćenja, genocid. U međuvremenu, u Srbiji su stradali Miloševićevi politički protivnici – političari, novinari, sudije.

Prvi put od svog nastanka, NATO je, kako bi spriječio novi genocid srpskih snaga na Kosovu, bombardovao jednu evropsku zemlju.

Nakon Miloševićevog pada 5. oktobra 2000. godine, činilo se da je glavna prepreka nestala i da je Srbija dobila demokratiju. Nije. Nešto više od deset godina kasnije, Srbija je polako krenula da se vraća na staro. Pitanje je jesu li više uopšte žive ideje devetomartovskih demonstracija, kojima je započela pobuna.

– Jesu, žive su! – kaže za Pobjedu Vuk Drašković, dodajući da „gotovo dvije godine Srbija svakodnevno protestuje po gradovima, varošima i selima; bori se za promjenu vladajućeg sistema ‘neizdrža’, kako to govore studenti, njihovi profesori, sva proevropska elita u državi. A bune se i radnici i seljaci. Pobuna je masovna, a represija – gašenje požara benzinom“.

POBJEDA: Zapadni mediji su Vas devedesetih godina prošloga vijeka nazivali „kraljem trgova“. Predvodili ste sve antimiloševićevske demonstracije, bili hapšeni, prebijani, medijski satanizovani. Miloševićeve službe su više puta pokušale da Vas likvidiraju, a neke članove Vaše porodice i Vaše stranke su ubile. Kada pogledate današnju Srbiju, je li bila vrijedna Vaša žrtva?

DRAŠKOVIĆ: Ne, nije je bila vredna. Kajem se zbog mrtvih. Na opelima i parastosima osećam se kao ubica. Sve bih dao i svega bih se odrekao samo da mogu da ih oživim. Žrtve su bile uzaludne. Zlo protiv koga smo se pobunili 1990. godine nije pobeđeno.

POBJEDA: Kako nije?

DRAŠKOVIĆ: Tako što je strateški, duhovno i civilizacijski Srbija još u ropstvu poretka KGB-a i antizapadnih mula, nalik onima u Iranu, koji su devedesetih godina prošlog veka otvorili vrata pakla. I danas slave Slobodana Miloševića i plaču kraj njegovog groba, a pobunjene studente Srbije nazivaju ustašama, crvenim kmerima, talibanima, ološem, teroristima.

POBJEDA: Kako objašnjavate to što je iz kolektivne memorije praktično izbrisano gotovo sve što ste SPO i Vi devedesetih značili ne samo u antirežimskom, nego i u antiratnom pokretu?

DRAŠKOVIĆ: Duže od tri decenije KGB propaganda sprovodi sistematsku lobotomiju nad narodom. Iz pamćenja se briše i krivotvori sve što se događalo tragičnih devedesetih. SPO i ja bili smo glavna meta tog inženjeringa zaborava i laži. Skriveno je i to što sam, uoči 9. marta 1991. godine, javno poručio generalima tadašnje JNA: Ne damo vam decu Srbije koju pripremate za ubistvo Jugoslavije!

Zašto smo izbrisani iz pamćenja, pitate. Zato što je naša pobuna bila sistemska, za rušenje komunizma i KGB-a u Srbiji, kao što su to uradile sve zemlje istočne Evrope. Ta je istina zatrpana zaboravom i propagandom da su u stvari Amerika i Evropa rušile i srušile Jugoslaviju. Tokom posete Beogradu juna 1991. godine, američki državni sekretar Džems Bejker ponudio je da Jugoslavija, prečicom, za dva-tri meseca postane punopravna članica tadašnje Evropske zajednice i NATO, uz samo jedan uslov – da se demontira poredak KGB-a. Milošević i njegovi generali su to odbili! I to je zatrpano.

Kralj Aleksandar Karađorđević, tvorac one velike države od Alpa do Soluna, Garibaldi Južnih Slovena, Bonaparta Srbije i Crne Gore, anatemisan je, zaboravljen i narodu omražen kao izdajnik Velike Srbije, jeretik, lopov, razbojnik. Na beogradskim muralima su ratni zločinci i ubice Jugoslavije. Gerilskog komandanta Jugoslovenske a ne srpske vojske u otadžbini, generala Mihailovića, proglasili su za srpskog Antu Pavelića. U našoj istoriji nije bilo većih ubica istine.

POBJEDA: Razlikuju li se protesti koji ste predvodili od ovih koje gledamo posljednjih godinu i po? Devedesetih se ponavljalo – Srbija na Zapadu. Zašto se sada Zapad i EU više ne spominju?

DRAŠKOVIĆ: Lažima otrovana i obespamećena većina Srba danas veruje da su Zapad i EU, naročito Amerika i NATO, zlotvori srpskog naroda. Devedesetih godina prošloga veka mi smo demonstrirali pod zastavama EU, SAD, NATO, Ferarija; danas pobunjeni studenti, ni u svojim marševima do Brisela i Strazbura, ne ističu zastave EU. Plaše se, verovatno, medijske satanizacije, jer su antizapadne strasti u Srbiji veće nego u Severnoj Koreji, iako više od četiri miliona Srba živi i radi na tom „dušmanskom“ Zapadu, a ne ni u Kini, ni u „majci Rusiji“.

POBJEDA: U jednoj od svojih knjiga opisali ste svoj prvi susret sa SSSR-om, kada ste, kao mladi rusofil i komunista, nakon slijetanja u Moskvu, poljubili rusku zemlju. Ubrzo ste se suočili sa realnošću. Kako objašnjavate to što je srpsko društvo, uprkos zločinima koje režim u Moskvi čini i u Ukrajini i u samoj Rusiji, ali i u nekim zapadnim državama, i dalje opijeno Vladimirom Putinom i režimom u Moskvi?

DRAŠKOVIĆ: Poljubio sam rusku zemlju, ali i bio gorko razočaran onim što sam u boljševičkoj Rusiji KGB-a video i spoznao te davne 1973. godine. Shvatio sam da je veliki ruski narod u okovima toga zla. Volim Rusiju i strepim za sudbinu naroda najvećih genija u književnosti, u umetnosti, u nauci, u stvaralačkom duhu. Oko dvadeset miliona Rusa pobeglo je u Evropu, u Ameriku; hiljade njih je likvidirao KGB i utamničio u obnovljene Staljinove gulage; Staljinu, koji je poubijao više Rusa nego Hitlerov Vermaht, umnožavaju se spomenici. Armagedon nad Ukrajinom Armagedon je i nad Rusijom, a i nad lobotomiranom Srbijom, čiji su molitvenici hunta u Kremlju, kao i njene pretnje Zapadu raketama „orešnik“, „kinžal“, „satana“.

POBJEDA: Dobro, ali ko je sludio Srbe do mjere da je, kako ste jednom rekli, predsjednik Putin danas popularniji u Srbiji nego u Rusiji?

DRAŠKOVIĆ: KGB, staljinisti u srpskoj nacionlanoj eliti i vrh Srpske pravoslavne crkve. Nedavno je i Vladimiru Putinu bilo neprijatno slušati udvoričko metanisanje srpskog patrijarha i jednog vladike. Njih dvojica su predsedniku Rusije rekli da žele da Srbija bude deo „ruskog sveta“, dok su pobunjene studente nazvali agentima Zapada.

POBJEDA: Je li Srbija zaista „mala Rusija“ na Blakanu?

DRAŠKOVIĆ: Vojislav Šešelj je, pred Haškim tribunalom – što smo gledali u direktnom televizijskom prenosu – neumorno ponavljao ne da je Srbija „mala Rusija“ na Balkanu, nego da Srbi i nisu Srbi, nego „mali Rusi“. Bivši predsednik Tomislav Nikolić je u Skupštini Srbije rekao da će Srbija biti „crna rupa na evropskom tepihu“ i ruska gubernija. Po povratku iz Haga, Šešelj je započeo agresivnu medijsku kampanju o savezu sa Putinovom Rusijom i napuštanju evropske trase države. Pridružili su mu se mnogi propagandisti. Procenat Srba koji podržava zločin nad Ukrajinom veći je nego Rusa u Rusiji. Ovde smo gde smo, nimalo slučajno.

POBJEDA: Srbija se naoružava, ali njen predsjednik tvrdi da se plaši napada Hrvatske i Albanije, zbog kojih, kaže, nabavlja skupo ofanzivno oružje. Ima li Srbija razloga za strah?

DRAŠKOVIĆ: Niko u susedstvu ne preti Srbiji ratom, niti je Srbija za rat sa bilo kime, osim ako je u tu katastrofu ne gurne Rusija. Mir na Balkanu, talentovanom za nesreću, u najvećem je interesu SAD, EU i NATO. Požar može da potpiri samo hunta koja već duže od četiri godine razara Ukrajinu i ubija Rusima najbliži narod.

POBJEDA: Mislite da je Zapad naučio lekciju iz devedesetih, naročito nakon ruske agresije na Ukrajinu?

DRAŠKOVIĆ: Zapad nije izvukao pouke iz tragedije Jugoslavije devedesetih: Krokodil se davi dok je mali. Da je 1991. godine – barem tada – nakon odbijanja spasonosne ponude Džemsa Bejkera, uklonjen krokodil KGB-a u Beogradu, rat bi bio sprečen, a Jugoslavija bi danas bila jedna od vodećih članica EU i NATO.

Posle minhenske bezbednosne konferencije 2007. godine, Zapad nije dešifrovao da je Vladimir Putin, do tada saveznik i EU i NATO i SAD, postao sasvim drugačiji državnik, zatočenik osiljenog KGB i staljinista u Kremlju. Zapad je prekasno razumeo i kakva su svetska i civilizacijska opasnost i mule u Teheranu. Svuda je Zapad reagovao prekasno i često nepromišljeno. Naročito je dremala i bila slepa za mnogo šta Evropska unija.

POBJEDA: Ta Evropska unija sada ponavlja da je Crna Gora njena prva naredna članica. Koliko Vam to djeluje realno?

DRAŠKOVIĆ: Deluje mi veoma realno. Crna Gora je u NATO. Članstvo Crne Gore u EU je dodatna sigurnosna brana prodoru Rusije u srce Balkana, i to upravo preko destabilizacije crnogorske države.

POBJEDA: Da, ali imate li utisak da zapadni partneri opet olako prelaze upravo preko sprege velikosrpskog nacionalizma i staljinizma, koja prevladava unutar vladajuće koalicije u Crnoj Gori?

DRAŠKOVIĆ: Ne mislim da prelaze olako, nego strateški žmure pred onim što znaju i što vide, sve dok vladajuća koalicija mrzovoljno kormilari ka članstvu Crne Gore u EU. Ne znam da li je to mudra taktika. Biti za Putinovu Rusiju, a podržavati put ka Briselu, možda se to i može.

Mnogi u aktuelnoj vladajućoj koaliciji bili su i protiv obnove državne nezavisnosti Crne Gore i njenog članstva u NATO. Neki od njih danas su i za suverenu Crnu Goru i za NATO. Osim toga, opoziciona Demokratska partija socijalista (DPS) ubedljivo je najjača politička partija, najzaslužnija za obnovu državne suverenosti i članstvo u NATO. Putinofili u crnogorskoj vladi plaše se ulaska DPS u vlast, pa ih taj strah prisiljava da se ne opiru članstvu u EU. Vlast opija i menja uverenja.

POBJEDA: Ima li Srbija kapaciteta da opstruira evropski put Crne Gore?

DRAŠKOVIĆ: KGB Srbije ima moćne kapacitete da muti po Crnoj Gori, jer je ne malo Srba u Crnoj Gori koji su za Crnu Goru kao guberniju Rusije. I to više Rusije nego Srbije. Međutim, sve je više Srba u Crnoj Gori koji se tome protive i staju u odbranu svoje slavne istorije i države.

POBJEDA: Što bi za region značilo članstvo Crne Gore u EU?

DRAŠKOVIĆ: Crna Gora u EU i NATO realna je nada da će za sobom povući i dovući i Srbiju i BiH. Pre BiH, nego Srbiju.

KO JE MILATOVIĆU POLITIČKI UZOR

POBJEDA: Nedavno ste govorili o NATO intervenciji 1999. godine i o Vašem pokušaju da spriječite namjeru tadašnjeg premijera SRJ Momira Bulatovića da podstakne sukobe u Crnoj Gori. O tome ste prvi put govorili krajem avgusta 1999. godine, u mojoj emisiji „Aritmija“ na RTCG. Predsjednik Crne Gore Jakov Milatović kaže da je jedan od njegovih političkih uzora upravo Momir Bulatović. Što ovim zapravo kaže predsjednik Milatović?

DRAŠKOVIĆ: Momir Bulatović je za Crnu Goru bio satelit države Srbije. Ovo predsednik Milatović zna, pa mi nije jasno kako mu Bulatović može biti uzor; posebno kada je sam odlučno i za Crnu Goru u NATO i EU, kada žigoše agresiju Rusije na Ukrajinu i kada se ponosi istorijom Crne Gore.

EU I SAD ĆE ISTISNUTI RUSIJU I KINU SA BALKANA

POBJEDA: Ima li Zapadnog Balkana na američkoj političkoj mapi?

DRAŠKOVIĆ: I EU i SAD i NATO rezolutno su za istiskivanje i Rusije i Kine sa Balkana. I to će se desiti. Promenom režima u Kremlju, vrata Evrope i Zapada biće otvorena za Rusiju nekog novog Mihaila Gorbačova, za Rusiju razvlašćenog KGB-a. Ta bi Rusija zacelila ukrajinske rane i sebe izbavila iz sadašnjeg opasnog kineskog zagrljaja.

POBJEDA: Amerika je otpočela novi rat sa Iranom, u kojem bi, da nije Izraela, ostala usamljena. Zapadni saveznici su uzdržani. Je li ovo početak kraja NATO?

DRAŠKOVIĆ: Mnoge članice NATO su pogrešile, morale su podržati slamanje terorističkog režima mula. Licemerno je zaklanjanje iza međunarodnog prava. Uostalom, kojeg prava? Da li prava državnih terorista u Teheranu da nedavno poubijaju više od 30.000 iranskih demonstranata? Da u svoj ustav unesu naredbu da država Izrael mora biti uništena, da teroristi Hamasa, Hezbolaha, Huta, Al Kaide, Islamske države budu udarni eskadroni smrti, plaćeni i naoružavani od režima u Teheranu. U svakom pravu, pa i u međunarodnom, postoji institut krajnje nužde: legitiman je zločin kojim se sprečava ili kažnjava veći zločin.

Naročito je sramno povlačiti znak jednakosti između agresije Izraela i Amerike na Iran i agresije Rusije na Ukrajinu, jer je Ukrajina nevina žrtva, ona nije teroristička država.

Neće se NATO raspasti. Svet je pred vratima apokalipse. Na jednoj strani su despotski režimi državnog terora: Kina, Severna Koreja, Rusija, Iran, hunte po Africi i Latinskoj Americi. Odbrana od toga zla zahteva „sveto trojstvo“: čvrsti savez SAD, NATO i EU.

Tamara Nikčević (Pobjeda, foto: N1)